Borstenman

De laatste dagen heb ik mij beziggehouden met de status van androgyne modellen in de modewereld. Mannen die doorgaan voor vrouwen zijn momenteel erg in trek in de überhippe en dynamische modescene. De modellen paraderen in heren- en dameskleding en hebben zowel typisch vrouwelijke als typisch mannelijke lichamelijke karakteristieken. In jargon noemt men dit ook wel ‘genderbenden’: het vervormen van de traditionele sekserollen. In de modewereld zijn sommigen ervan overtuigd dat de trend een voorbode is voor een ontwikkeling in de rest van de maatschappij. Er zullen ontelbare gradaties van man- en vrouw-zijn ontstaan; de scherpe grenzen tussen mannen en vrouwen zullen vervagen.

Ooms en tantes
Een dergelijke ontwikkeling is allicht toe te juichen: vermoedelijk zijn veel mensen die zich in een keurslijf van de stereotype man of vrouw geduwd voelen, in deze denkbeeldige situatie in staat een evenwichtiger zelfbeeld te ontwikkelen. Misschien dat deze situatie in pakweg honderd of tweehonderd jaar realiteit blijkt, maar als u op verjaardagen luistert naar die ene grappige oom of tante, die na een paar borreltjes zijn of haar vrouw/man-onvriendelijke, homofobe en racistische register opentrekt, zult u net als ik geloven dat ‘genderbenden’ voorlopig alleen in überhippe omgevingen geaccepteerd wordt.

Breast man
Tijdens mijn lees- en schrijfwerk luister ik naar muziek. Het liefst naar rustige muziek, dat helpt soms in een staat van uiterste concentratie te geraken. Afgelopen dagen was dat vaak het nieuwe album van Tindersticks, The Something Rain, dat in februari uitkomt. Het openingsnummer heet “Chocolate”: een gesproken verhaal begeleid door een fraai opgebouwde instrumentatie. We luisteren naar het verhaal van een man die op een avond in een kroeg een vrouw versiert (of beter: door haar versierd wordt). Ze eindigen bij haar thuis en wanneer ze tot de seksuele daad overgaan, horen we:

My lips moved up her legs. ‘What the fuck!’ I had a large, hard dick poking me in the eye. ‘Shit, you’re a chap!’ I felt like jumping through the window screaming. I couldn’t move. She, He still looked the same. I had a pain in my head. I wanted to do something, say something. (…) His eyes were still beautiful, deep brown, his lips still chocolaty and orangy. ‘Shit’, I said, ‘I was never a breast man anyway’            

Tindersticks zijn hun tijd honderd jaar vooruit, maar voorlopig zit de wereld nog vol grappige ooms en tantes.

Op 6 januari komt de plaat uit en dat wordt diezelfde avond in Tivoli, Utrecht gevierd met een heuze (en uitverkochte) release show.

Lees hier een recensie van Heavy Flowers.

De reis begon met een bezoekje aan de supermarkt. Ik haalde, om mee te beginnen, een sixpack bier om iets te laten gebeuren. Ik had ‘m direct goed te pakken en begaf me naar het café. Toen ik aan de bar mijn pils bestelde, zag ik naast me een bekend gezicht. De man zag er ietwat suffig uit, hij droeg een sporthaarband  om zijn ongewassen halflange haar en een bril die een tikkeltje oudmodisch oogde. Ik herkende hem zodanig als de drummer van een band waarvan ik geregeld wat luister. Niet ver achter hem stonden de andere bandleden. Ik sprak de drummer aan en kort daarop haalde ik bier voor hem en zijn maten.

- Afraid of the house, stay the night with the sinners? vroeg de een me.
- Yup, zei ik, en in mijn beste Engels legde ik uit dat ik me deze week nog niet onder de mensen begeven had.
- Don’t leave yourself alone for too many days. Sooner than you know your gonna start slipping, zei één van de andere.

We hadden het naar ’t zin, daar in het café. We dronken gulzig van onze glazen bier, die we zelf weer vlug voltapten als de barvrouw even niet oplette.  De bandleden vertelden cowboyverhalen en ik sprak over mijn miserabele bestaan. Ze lachten hartelijk om alle treurigheid wat hen ironisch klonk en ik lachte met ze mee. Precies mijn gezelschap. Ze vertelden dat ze later op de avond nog moesten optreden en vroegen of ik ze vergezelde. ‘OK, man!’ riep ik uit.

Op weg naar het podium rookten we sigaretjes, aten lauwe, kleffe hamburgers en dronken van de fles whisky die we uit het café hadden meegegapt. De portier van de tent leidde ons naar de kleedkamers waar de bandleden wat op hun gitaren begonnen te tokkelen. De zanger opende een fles rode wijn, keek stoïcijns voor zich uit en kloof aan zijn nagels. De toko stroomde vol en het gejoel nam toe. Toen het tijd werd, kondigde ik de band aan en terug in de kleedkamer knapte ik een uiltje op de bank die er stond.

Na het concert keerden we terug naar de stad. Ieder van ons was dronken en het gaf niet wat we deden; alles was goed en grappig. Terug in het café, een ander café, dat weet ik nog, gingen we verder waar we gebleven waren. Het voelde alsof ik al jaren bij de band zat. We praatten over Heidegger, Obama en Onze Lieve Heer en maakten een hoop grappen. Ze waren overal goed van op de hoogte. Als dat nog niet genoeg was, versierden we meisjes die jonger, mooier en minder dronken waren dan wij. Toen de reis naar het einde van de nacht was afgelegd, zei ik de band bedankt en slingerde naar huis. Een prima avond, besloot ik.

Toen ik ’s ochtends wakker werd, met één schoen nog aan mijn voet, wreef ik het zand uit mijn ogen, liet een wind, zei pardon en besefte dat de reis die ik gemaakt had een volkomen denkbeeldige was geweest. Lang niet slecht, het enige wat ik er voor hoefde te doen was mijn ogen sluiten.

Na het concert zwierven we door de stad. Iedereen rond ons leek in een geluksroes te verkeren: beneveld door drank en de overwinning van de nationale sportploeg. Ook wij voelden het hoog in ons hoofd, maar het succes van de sportploeg had daar niets mee te maken: wij waren in de ban van vijf magiërs uit Cincinnati, Ohio. We renden door straten van de stad, juichend en schreeuwend. We hielden auto’s aan en sprongen op motorkappen. Alsof God zelf ons een injectie met levensvreugde had ingespoten.

Oranje kostuums

De band had die avond twee uur eerder dan gepland het podium van Paradiso betreden. Zo kon iedereen toch de wedstrijd bekijken. Voor de gelegenheid waren de heren gekleed in oranje kostuums: een ietwat ironische daad, vermoed ik. Liedjes over de complexiteit en problematiek van het mens-zijn die plaatsmaken voor een sportwedstrijd, soit. De wedstrijd werd aansluitend uitgezonden op een groot televisiescherm. Zoals verwacht werd er gewonnen en het grote vieren kon beginnen. De zaal, waar vroeger misschien nog gebiecht en gebeden was, liep leeg en wij gingen ook naar buiten: daar wachtte ons de grootsheid van een vierende stad. We laveerden door de menigte, langs trams en straatmeubilair.  De mensen waren verdwaald, maar wij niet. Ze renden en juichten net als wij, maar wij waren niet verdwaald.

Janboel

Later op de avond kwamen we in allerlei cafés vol mensen met allerhande non-normatieve seksuele voorkeuren. Er was één meneer in driedelig oranje kostuum die een vrouw bleek te zijn, maar eigenlijk had ze dat niet willen vertellen, want: ‘gender is like a pair of shoes, you just put on the ones you feel like wearing today’, zo zei ze. Ik weet niet meer goed hoeveel ik er nog van begreep. Een andere heer die (oranje) vrouwenkleding droeg, bleek toch een vrouw te zijn: het vlassnorretje boven haar lip leek bedrieglijk echt. De snor droeg ze in het alledaagse, dan was ze namelijk een dragking. Alles bij elkaar was het een vrolijke janboel.

En toch dachten we: de mensen zijn verdwaald, wij zeker niet: wij waren in de ban van vijf magiërs uit Cincinnati, Ohio. Alsof God zelf ons een injectie met levensvreugde had ingespoten.

Tracklist

1. D.D.
2. Montreal
3. Outside
4. XO/The Host
5. Initiation
6. Same Old Song
7. The Fall
8. Next
9. Echoes Of Silence

Anders dan de CD versie zijn de nummers op deze EP akoestisch. Heerlijk rustig, voor als de hamers en schroevendraaiers door het huis vliegen als de GREVBÄCK niet in elkaar wilt, bijvoorbeeld. Afijn, download de EP hierrrr!